Według relacji Williama Harrisa, podczas wojny wielu wojowników walczyło w stanie nietrzeźwym; król Aweida modlił się o misjonarzy.
Sześć lat później wyspę odwiedził brytyjski kapitan z Auckland, Frederick Moss, aby załadować koprę na szkuner „Buster”. Opowiadał później o życzliwości miejscowej ludności, mimo że większość mężczyzn nosiła broń.
Wojna powodowała rosnące zmęczenie mieszkańców i negatywnie wpływała na handel. Jedynym sposobem rozwiązania tego konfliktu, według mieszkańców i Williama Harrisa, mogło być tylko całkowite rozbrojenie i chrystianizacja. Wojna domowa ustała dopiero po aneksji Nauru przez Cesarstwo Niemieckie w 1888 roku. William Harris pomagał wówczas władzom niemieckim w informowaniu wyspiarzy o sposobie funkcjonowania kraju; pomagał również rozbroić ludność.
Epoka kolonii thumb|left|Eigamoiya, żona króla Aweidy Pod koniec XIX wieku nastąpił podział na strefy wpływów zachodniej i centralnej części Oceanu Spokojnego przez Niemcy oraz imperium brytyjskie. Zgodnie z porozumieniem zawartym między tymi krajami, Nauru stało się posiadłością niemiecką.
thumb|Aneksja Nauru przez Cesarstwo Niemieckie (1888)