W momencie aneksji 16 kwietnia 1888 roku liczba mieszkańców Nauru wynosiła 1300 osób. Ustanowienie niemieckiego protektoratu zakończyło 10-letnią wojnę domową. Pierwsi Niemcy (w liczbie 34 osób) osiedlili się na wyspie 1 października 1888 roku przypływając niemieckim okrętem SMS „Eber”. Grupa osadników łącznie obejmowała więc 87 osób, w tym misjonarzy z Wysp Gilberta. Następnie na wyspie mianowano komendanta policji, który był przedstawicielem Cesarza Niemieckiego. Po ustanowieniu protektoratu zagrożono egzekucjami wodzów, jeśli tubylcy oraz misjonarze nie oddadzą broni. Marines przetrzymywali wodzów w aresztach domowych do następnego dnia, gdy została podniesiona niemiecka flaga na wyspie. Żądanie Niemców zostało spełnione – 3 października 1888 roku 765 sztuk broni zostało i ponad 1000 sztuk amunicji zostało przejętych od tubylców kończąc wojnę, która pochłonęła jedną trzecią populacji Nauru. Nowe władze zatwierdziły tymczasowego komisarza (niem. Bezirksamtmann) Roberta Rascha który sprawował władzę od 2 października 1888 roku. Dotychczasowy król Aweida z okręgu Boe (jego małżonką była Eigamoiya) musiał zrzec się tronu, zostając honorowym wodzem Nauru – kolonii niemieckiej. Tego samego dnia SMS „Eber” odpłynął od wyspy. Pierwszym stałym komisarzem na wyspie został Christian Johannsen – od 14 maja 1889 roku.