Niszczyciele typu Farragut – typ amerykańskich niszczycieli wybudowanych w latach 30. XX wieku w liczbie ośmiu jednostek. Wszystkie uczestniczyły w działaniach II wojny światowej, trzy zostały utracone wskutek nieszczęśliwych wypadków.
Historia Niszczyciele typu Farragut powstały jako pierwsza seria amerykańskich okrętów tej klasy zbudowana po zakończeniu I wojny światowej. Przez całą dekadę lat 20. XX wieku US Navy eksploatowała wyprodukowane w długich seriach jednostki typów Wickes i Clemson (tzw. "czterofajkowce"). Jednak w następnym dziesięcioleciu ich zbyt mała w porównaniu z nowo powstającymi konstrukcjami potencjalnych przeciwników wartość bojowa spowodowała rozpoczęcie prac koncepcyjnych nad nową, dostosowaną do zmienionych wymogów pola walki, konstrukcją.
Nowe niszczyciele miały mieć lepsze własności morskie oraz silniejsze, uniwersalne uzbrojenie artyleryjskie z centralnym systemem kierowania ogniem. W efekcie powstał projekt okrętu o wyporności standardowej 1375 ton, uzbrojony w pięć armat kal. 127 mm i osiem wyrzutni torped kal. 533 mm, umieszczonych w osi symetrii. Szczegółowe plany nowej jednostki opracowało biuro konstrukcyjne stoczni koncernu Bethlehem Steel w Quincyw stanie Massachusetts.