W momencie wejścia do służby okręty nie były wyposażone w bomby głębinowe, miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych zostały zainstalowane na niszczycielach dopiero w 1936 roku.
Przeciętny czas budowy okrętów tego typu od położenia stępki do ich wodowaniu wynosił 15 miesięcy, a od wodowania do wejścia do służby następnych pięć.
Wojenne modernizacje niszczycieli typu Farragut dotyczyły głównie wzmocnienia uzbrojenia przeciwlotniczego. Ponieważ okręty zostały zaprojektowane bez żadnych rezerw tonażowych, wprowadzenie dodatkowych działek musiało się odbyć kosztem demontażu armaty kal. 127 mm ze śródokręcia. Początkowo na wszystkich jednostkach instalowano po osiem działek Oerlikon kal. 20 mm, od 1943 roku niszczyciele uzbrojone były w cztery działka Bofors kal. 40 mm i pięć działek Oerlikon. Instalowano na nich również radary kontroli powierzchni wody i przestrzeni powietrznej.