Okręty typu Farragut były pierwszą w swojej klasie nowoczesną konstrukcją w marynarce amerykańskiej i ich projekt stał się podstawą do rozwoju kolejnych typów niszczycieli US Navy.
Opis konstrukcji i modyfikacji mały|lewo|DD-350 10 października 1944 Niszczyciele typu Farragut miały stalowy, częściowo spawany kadłub z wyniesioną dziobówką i charakterystycznym podwójnym uskokiem pokładu na wysokości masztu głównego i pierwszego komina. Napęd okrętom zapewniały cztery kotły typu Yarrow, zasilające w parę dwie turbiny o projektowanej łącznej mocy 42 800 KM (na próbach osiągnięto maksymalnie 40 300 KM). Kotły umieszczone były w dwóch osobnych kotłowniach, zaś spaliny uchodziły przez dwa kominy, z których przedni obsługiwał jeden kocioł, tylny zaś trzy pozostałe. Niszczyciele miały dwie śruby i pojedynczy ster.
Początkowe uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pięć armat uniwersalnych Mk 12 kal. 127 mm, umieszczonych po dwie na dziobie i rufie w superpozycjach oraz na śródokręciu za tylnym kominem. Jedynie działa dziobowe posiadały lekkie osłony przeciwodłamkowe. Uzbrojenie przeciwlotnicze składało się z dwóch podwójnych podstaw wielkokalibrowych karabinów maszynowych kal. 12,7 mm. Niszczyciele posiadały również dwie poczwórne wyrzutnie torpedowe kal. 533 mm.