Średniowieczne sztuki poetyckie powstawały głównie w XII i XIII wieku, stanowią one owoc renesansu XII wieku – tę serię rozwojową rozpoczyna przede wszystkim dzieło Mateusza z Vendôme, będące ogniwem XII-wiecznego powrotu do sztuki antycznej, inspirujące się silnie dziełem Bernarda Silvestris.
W średniowieczu poezja nie była uznawana za osobny rodzaj sztuki, nie istniały nawet terminy stanowiące dokładne odpowiedniki znaczeń terminu "poezja". Artes dictaminis (same najczęściej poświęcone prozie, głównie epistolografii), nie znały ścisłej opozycji poezja-proza. Poetyki średniowiecza obejmują tak poezję, jak i prozę, obie zaś ujmowane są jako jedna kategoria o charakterze retorycznym: "wymowa". Utwory poetyckie rozumiane są jako dzieła sztuki retorycznej o charakterze metrycznym, poddane są więc przede wszystkim normom retoryki, nie jakimś osobnym normom charakterystycznym jedynie dla nich.
Renesans Wiek XVI jest okresem szczególnego rozkwitu gatunku, powstała wtedy szczególnie dużo dzieł poświęconych poezji, wzorujących się na Arystotelesie i Horacym. Są to przede wszystkim poetyki włoskie, później także wzorujące się na włoskich francuskie.