Poetyki renesansowe stanową niejednokrotnie przeróbki i zmienione tłumaczenia Poetyki Arystotelesa oraz komentarze do niej.
Do najważniejszych sztuk poetyckich renesansu należą De arte poetica Marca Girolama Vidy (1527); Naugerius sive de poetica dialogus Girolama Fracastoro (1540); In librum Aristotelis de Arte poetica explanationes Francesca Robortella (1548); De poeta (1559) i L'Arte poetica (1564) Antonia Minturna; Poetices liri septem (1561) Juliusa Caesara Scaligera; Poetica d'Aristotele vulgarizzata e sposita (1570) Lodovica Castelvetra; Dell'Arte poetica (1587) Torquata Tassa; Della poetica (1586) Francesca Patriziego; Poetica (powst. 1596) Tommasa Campanelli. Do powstających już pod koniec epoki renesansowych poetyk francuskich należą L'Art Poétique (1555) Jacques'a Peletiera du Mans i Abrégé de l'art poétique (1563) Pierre'a Ronsarda.
Klasycyzm W wieku XVII Francja staje się głównym centrum kultury europejskiej, tam też przede wszystkim kształtuje się klasycyzm, którego normy wykładają artes poeticae francuskie. Kontynuują one i rozwijają założenia poetyk renesansowych. Znane były szeroko poza granicami Francji i przyczyniły się do rozwoju klasycyzmu w literaturze całej Europy.