W odróżnieniu od brytyjskich krążowników, które miały siłownię w układzie naprzemiennym, Hiszpanie zdecydowali się na prostszy, chociaż bardziej wrażliwy na uszkodzenie jednym trafieniem układ liniowy (cztery kotłownie, za nimi dwie maszynownie). Przez to, okręty miały odmienne, bardziej harmonijne i smukłe sylwetki, z dwoma pochylonymi kominami blisko siebie na śródokręciu. Pokład dziobowy o lekkim wznosie był podniesiony na ponad 1/3 długości kadłuba, a jego przedłużeniem był ciągnący się aż do działa rufowego pokład nadbudówki. Nadbudówka dziobowa była zwarta i dość niska, lecz z uwagi na zastosowanie większych podwójnych stanowisk dział, jej pierwsze piętro było bardziej wydłużone w stosunku do okrętów brytyjskich, a zasadnicza bryła nadbudówki z pomostem bojowym była odsunięta w tył. Okręty miały niewielki maszt na nadbudówce dziobowej za kolumną dalocelownika oraz główny trójnożny maszt na rufie. Kadłub dzielił się na 23 główne poprzeczne przedziały wodoszczelne.