Od 12 grudnia 1923 roku adiutant batalionu szkolnego piechoty Okręgu Korpusu Nr II we WłodzimierzuW lutym 1924 został zatwierdzony na stanowisku adiutanta. Dowódcą batalionu był mjr Bronisław Grzebień z 45 pp, a oficerem broni por. Antoni Zdrojewski (Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 26.02.1926 r.)..
15 października 1924 roku przeniesiony do 71 pułku piechoty, gdzie dowodzi plutonem 2 kompanii. Odbywa też pięciomiesięczny kurs w Centrum Szkolenia Podoficerów Zawodowych Piechoty w Chełmnie. W dniu 6 marca 1926 roku wyznaczony dowódcą plutonu 6 kompanii 71 pp. W maju 1926 roku wziął udział w przewrocie majowym. Został wówczas ranny w stopę. Po przewrocie majowym przydzielony z 71 pp w Ostrowi do Komendy Miasta St. Warszawy. 29 września 1928 roku przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie. Dowodził kompanią instrukcyjną oraz w latach 1937–1939 7 kompanią III batalionu.
1 września 1939 roku znalazł się w 144 pułku piechoty rezerwowej 44 Dywizji Piechoty Rezerwowej Armii „Łódź”, gdzie został I adiutantem dowódcy pułku – ppłk. piech. Władysława Dzióbka. Pełnił tę funkcję do 18 września 1939 roku. Od 18 września 1939 dowódca kwatery głównej 44 Dywizji Piechoty Rezerwowej. Uczestnik obrony Warszawy na odcinku Saska Kępa – Grochów pod dowództwem płk.