Inwalida wojenny w nomenklaturze polskiej to pojęcie różniące się od inwalidy wojskowego, jakim jest żołnierz niezawodowy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który został zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa powstałego w czasie odbywania czynnej służby wojskowej w okresie pokoju lub w ciągu 3 lat od zwolnienia z tej służby, jeżeli inwalidztwo to jest następstwem chorób powstałych lub urazów doznanych w czasie odbywania służby wojskowejWedług ogłoszonego w roku 2002 tekstu jednolitego ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.. Znaczenie określenia „inwalidy wojennego” w zasadzie zawężone jest do obywateli polskich biorących udział w działaniach wojennych w latach 1939-1945A także tuż po wojnie w walkach z oddziałami UPA i Werwolfu; ponadto w ustawie do kategorii inwalidów wojennych zaliczane są jeszcze osoby, które stały się inwalidami w następstwie zranień lub kontuzji doznanych w związku z: pełnieniem służby w wojskowych oddziałach ludowych w czasie wojny domowej w Hiszpanii lub w okresie internowania w następstwie tej służby; udziałem w obronie Poczty Gdańskiej we wrześniu 1939 r.