i w walkach o Cytadelę Poznańską w lutym 1945 r.; uczestniczeniem w konwojach w okresie wojny 1939-1945 w charakterze członka załóg handlowych statków morskich; udziałem w powstaniu wielkopolskim oraz powstaniach śląskich; rozminowywaniem kraju w czasie pełnienia służby w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej po zakończeniu wojny 1939-1945. w Wojsku Polskim, armiach sojuszniczych lub w oddziałach partyzanckich.
Pojęcie „inwalidy wojennego” pojawiło się w polskich aktach prawnych już w latach dwudziestych XX wiekuM.in. w ustawie z dnia 18 marca 1921 r. () o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz zaopatrzenia rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w związku przyczynowym ze służbą wojskową. Zob. ISAP: Inwalidzi wojenni i wojskowi, a pojęcie „inwalidy wojskowego” dodane zostało w aktach prawnych wydanych po II wojnie światowej.
Żołnierze polscy biorący udział w obecnie toczących się wojnach na świecie, którzy zostaną poszkodowani, doznając trwałego uszczerbku na zdrowiu podczas swojej służby, uzyskują status inwalidy wojskowego.