Ludwikiem Hirszfeldem przeniosła się do Zurychu, gdzie pracowała w Klinice Dziecięcej.

W czasie I wojny światowej (w latach 1915–1920) była lekarzem wojskowym w szpitalach polowych armii serbskiej, później służyła jako lekarka w armii włoskiej w okolicach Neapolu.

Do kraju wróciła w 1919. W Warszawie pracowała jako lekarz pediatra w Ubezpieczalni Społecznej oraz prowadziła prywatną praktykę lekarską. Od 1921 pracowała także jako wolontariuszka w Klinice Chorób Dziecięcych Uniwersytetu Warszawskiego u prof. Mieczysława Michałowicza, a od 1932 nadal jako wolontariusz pełniła funkcję ordynatora, odmawiając przyjęcia płatnego etatu. Od 1935 do wybuchu wojny przewodniczyła warszawskiemu oddziałowi Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego.

Po wybuchu II wojny światowej małżonkowie Hirszfeldowie wraz z córką Marią (ur. 1920), pomimo pochodzenia żydowskiego, do lutego 1941 mieszkali w Warszawie po stronie „aryjskiej” (dzięki wstawiennictwu niemieckiego lekarza, dra Kochmanna) w swojej willi na Saskiej Kępie, pozostając gorliwymi katolikami i członkami katolickiej parafii. Później jednak, na polecenie generalnego gubernatora Hansa Franka, zmuszeni zostali do przeniesienia się do warszawskiego getta. Hanna Hirszfeldowa pełniła funkcję ordynatora oddziału niemowlęcego filii szpitala Bersonów i Baumanów na Lesznie.