Natura kultu herosów Kult herosów rozwinął się i wyodrębnił z kultu przodków. Kult herosów nie miał jednak charakteru rodzinnego jak kult przodków, ale obywatelski – heros był założycielem całej polis. Trudno ustalić jego początki. Żaden przybytek kultowy z czasów mykeńskich nie może być identyfikowany z pewnością z kultem herosów. Istnieją próby identyfikacji z takim rodzajem kultu grobów tolosowych. Lewis Farnell zwrócił uwagę na to, że kult herosów często miał także charakter ponadlokalny. Próbował on wywieść ten kult z tradycji epickiej.
Poza tradycją epicką, najstarsza wzmianka o kulcie herosów jest przypisywana Drakonowi, ateńskiemu prawodawcy z końca VII w. p.n.e. Miał on nakazać, by zarówno bogowie, jak i herosi byli czczeni według tradycyjnych zwyczajów odziedziczonych po przodkach. Mogłoby to świadczyć o istnieniu już wtedy ustanowionych zwyczajów związanych z kultem herosów.
Ważną rolę w kulcie herosów odgrywał temenos i sanktuarium – heroon. Obrzędy ku czci herosa miały charakter chtoniczny. Obejmował m.in. libacje i ofiary krwawe przy grobie, sanktuarium herosa.