Miały one nakłonić duchy herosów do opieki społeczności, która miałaby być według lokalnych mitów przez nich ufundowana.
James Whitley pojmował rozwinięty kult herosów jako patronów polis jako efekt prowadzonej przez arystokrację okresu epoki brązu polityki. Istniały też próby łączenia późniejszego kultu cesarskiego z kultem herosów. Przeciw próbom łączenia tych dwóch rodzajów kultu przemawia jednak porównanie ich charakteru. Kult cesarski nigdy nie miał charakteru chtonicznego. Był związany raczej z takimi bóstwami jak Hekate czy Persefona, a nie jak kult cesarski z bogami olimpijskimi. Ubóstwieni cesarze nigdy nie pełnili także roli patronów lokalnych społeczności.
Istniały dwa wyjątki od powyższej reguły: Herakles i Asklepios. Obie postacie były czczone zarówno jako herosi, jak i bogowie.
Istniały różnice w sposobie pojmowania herosów w mitach i w kulcie. Heros w mitach mógł być postacią bohatera ludowego, w kulcie, był raczej podziemnym duchem, często złośliwym, którego należy się obawiać. Przestrzegano na przykład przed jedzeniem żywności, która upadła na ziemię lub na podłogę, bo należy ona do herosa.