Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Do marcu 1919 był dowódcą Baonu Harcerskiego w Warszawie, a następnie służył w 5 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1919 otrzymał przydział do Dowództwa 1 Dywizja Piechoty Legionów. Od marca 1920 do stycznia 1921 służył w sekcji propagandowej Oddział II Naczelnego Dowództwa.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego, od 1923 pełnił funkcję dyrektora seminarium nauczycielskiego i wizytatora szkół w okręgu wileńskim. Ponadto udzielał się społecznie w Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem (BBWR), gdzie był członkiem Rady Wojewódzkiej, a także należał m.in. do Związku Legionistów. W latach 1927–1934 był radnym miasta Wilna, od 1935 do 1938 był senatorem IV kadencji w II RP wybranym w woj. wileńskim, zasiadał w senackiej Komisji Prawniczej.