Rewolucyjnym rozwiązaniem, zastosowanym po raz pierwszy w Formule 1, była podwójna podłoga. Samochód został podniesiony, by umieścić pod sekcjami bocznymi dodatkową warstwę podłogi. Nichols próbował dzięki niej uzyskać efekt przypowierzchniowy bez łamania przepisów. Teoretycznie przechodzące pomiędzy obiema warstwami podłogi powietrze powinno pomóc w wytworzeniu większego docisku. W teorii oraz podczas testów w tunelu aerodynamicznym to rozwiązanie sprawdzało się, ale nie miało ono przełożenia na wyniki. Podwójna podłoga wymagała bowiem podniesienia sekcji bocznych oraz chłodnic, a co za tym idzie – środka ciężkości, co miało ujemny wpływ na osiągi samochodu. Ponadto przez podwójną podłogę kształt samochodu za siedzeniem kierowcy był okrągły, a nie kwadratowy, co powodowało wbijanie się w plecy pasów bezpieczeństwa i znaczny dyskomfort u kierowcy podczas jazdy.