Na zawieszenie składały się popychacze aktywujące drążki skrętne poruszane przez podwójne wahacze. Z przodu zastosowano jeden amortyzator – zaletami takiego rozwiązania były między innymi niższe wydatki oraz dobra kontrola nad samochodem przy wolnych zakrętach na dobrej nawierzchni, ale do wad należała mniejsza zdolność do pokonywania szybkich zakrętów na złej nawierzchni. Projekt tylnego zawieszenia F92A miał cztery lata. Tył samochodu był bardzo ciężki i powodował, że samochód trudno się prowadził.
W układzie hamulcowym Ferrari zastosowało wentylowane tarcze hamulcowe Carbone Industrie oraz zaciski Brembo.
Samochód ważył 505 kilogramów. Jego długość wynosiła 4350 mm, szerokość 2135 mm, wysokość 978 mm, a rozstaw osi – 2860 mm.
W F92A, zgodnie z regulaminem na sezon 1992, zastosowano dozwolone nim pomoce elektroniczne, jak np. kontrola trakcji czy półautomatyczna skrzynia biegów. Ich potencjał nie został jednak maksymalnie wykorzystany przez Ferrari.
Skonstruowano siedem modeli F92A.