Gdy list nie odniósł żadnego skutku, Gandhi wraz ze swoimi 71 towarzyszami, rozpoczął 12 marca tzw. wojnę solną, która przybrała formę marszu. Marsz trwał 24 dni. Wyruszył z Sabarmati w Ahmadabadzie i szedł od wioski do wioski. Zyskał ogromne poparcie chłopów, którzy organizowali wiece, a nawet zbiorowe modlitwy. Po drodze do manifestantów przyłączyły się tysiące ludzi, głównie chłopów. Po przebyciu (długości 240 mil - 390 km), uczestnicy marszu dotarli do miejscowości Dandi na wybrzeżu Morza Arabskiego.
Akcja Gandhiego zdobyła szeroki rozgłos nie tylko na subkontynencie, ale także na całym świecie, zyskując uznanie opinii międzynarodowej. Gandhi, aby zachęcić Hindusów do omijania przepisów solnych i w miarę możliwości zaopatrywania się na własną rękę, u kresu marszu, nad brzegiem morza w mieście Dandi, symbolicznie odparował dla siebie garść soli. Aresztowanie Gandhiego miało miejsce po dotarciu protestujących do rządowych magazynów soli. Oprócz Gandhiego (aresztowanego w nocy z 4/5 maja 1930 roku), aresztowano również kierownictwo Indyjskiego Kongresu Narodowego, a w następnych miesiącach od 60 do 90 tys. osób podejrzewanych o udział w marszu.