W niektórych misjach takich jak Łuna 9 oraz Mars Pathfinder wykorzystano nadmuchiwane poduszki powietrzne, które amortyzowały uderzenie w powierzchnię.
Lądowniki oraz impaktory zostały wykorzystane w badaniach szeregu ciał Układu Słonecznego, w tym Księżyca, Wenus, Marsa i Merkurego, księżyca Saturna: Tytana, a także szeregu planetoid i komet.
Misje lądowników Księżyc Począwszy od misji sondy Łuna 2 w 1959 roku, pierwsze statki kosmiczne, które dotarły do powierzchni Księżyca, były impaktorami, a nie lądownikami. Należały one do radzieckiego programu Łuna oraz amerykańskiego programu Ranger.
W 1966 roku radziecka sonda Łuna 9 stała się pierwszym statkiem kosmicznym, który dokonał lądowania na powierzchni Księżyca i przesłał na Ziemię zdjęcia z powierzchni Księżyca. Amerykański program Surveyor został zaprojektowany w celu określenia, gdzie przyszłe misje programu Apollo mogłyby bezpiecznie wylądować. Wymagało to użycia lądowników zdolnych pobierać próbki regolitu i określać grubość księżycowego pyłu, która przed misjami Surveyor pozostawała nieznana.
Załogowe misje Apollo, a także radzieckie bezzałogowe lądowniki oraz łunochody wykorzystywały silniki do realizacji lądowania astronautów, oraz łazików na powierzchni Księżyca.