Poza nielicznymi (w tym tymi, którzy po inkorporacji Litwy i Łotwy zostali osadzeni obozie jenieckim NKWD w Griazowcu) wszyscy zginęli rozstrzelani na mocy rozkazu Stalina wiosną 1940 roku.

Skandynawia

W Szwecji znalazło się kilka załóg polskich jednostek pływających, w tym okrętów podwodnych „Sęp”, „Ryś”, „Żbik” i wsławiony ucieczką w przeddzień kapitulacji z Helu kuter patrolowy Straży Granicznej ORP Batory, które zostały internowane do końca wojny, ale większość załóg zdołała przedostać się do Wielkiej Brytanii i wziąć udział w dalszych zmaganiach przeciw Niemcom.

Dalsze losy internowanych W obozach na Węgrzech i w Rumunii podejmowano zakonspirowane działania, mające ułatwić żołnierzom ewakuację do Francji (przez Jugosławię i Włochy) lub Syrii (przez Jugosławię i Grecję). Organizacją przerzutów żywo interesowały się władze polskie w Paryżu, bowiem internowani stanowili – obok wcześniejszej emigracji zarobkowej – podstawowe źródło uzupełnień dla Wojska Polskiego, odtwarzanego we Francji przez gen. Sikorskiego.