Ewakuację przeprowadzono tak sprawnie, że z Węgier i Rumunii wydostało się około 80 000 polskich żołnierzy. W Rumunii pozostało około 5000 internowanych (w tym 800 oficerów), którzy w lutym 1941 zostali przekazani Niemcom. Podobny los spotkał 6000 internowanych na Węgrzech; tych Niemcy przejęli w roku 1944. Większość uchodźców cywilnych (około 13 000) rozproszyła się po całym świecie. Lepiej pilnowani członkowie rządu II RP mieli mniejsze szanse ucieczki. Prezydent Mościcki wyjechał do Szwajcarii (miał obywatelstwo tego kraju), minister spraw zagranicznych Józef Beck zmarł w Rumunii w 1944 r., a marszałek Edward Śmigły-Rydz (po ucieczce i nieudanych próbach nawiązania kontaktów z konspiracją) w roku 1941 w Warszawie.
W drugiej połowie 1940 roku jeszcze około 3000 żołnierzy i młodocianych ochotników zdołało przedostać się na Bliski Wschód. Z Litwy i Łotwy uciekło około 500 żołnierzy, z czego ponad połowa dotarła do Wielkiej Brytanii.
Po klęsce Francji Błyskawiczne zwycięstwo niemieckie spowodowało, że z takim trudem odbudowana armia polska uległa rozproszeniu. Jedyny większy zwarty oddział – 2 Dywizja Strzelców Pieszych (około 13 000 żołnierzy) – przekroczył 20 czerwca 1940 granicę szwajcarską, gdzie został internowany.