Eukast i Kondor narzekają na upadek dawnej hierarchii społecznej. Zjawia się wróżbitka Szechera, która przyprowadziła dwóch młodzieńców. Kleopatra wydaje polecenia dotyczące potajemnego opuszczenia pałacu. Rozmyśla o swoim życiu martwej osiemnastolatki pomiędzy sfinksem a mumią, bez bliskich i towarzyszek. Obiecuje Szecherze złotą misę, jeśli opowie, co ją spotkało. Wróżbitka opowiada jak to królowej, przebranej dla niepoznaki za mieszczkę, nie rozpoznał mężczyzna niosący zawiniątko i młodzieniec podający wodę dziewczynie. Kleopatra widziała w ich oczach blask nieznanych sobie uczuć. Przywołany mężczyzna, Faleg-Mun, uratował ojca przed rekinem, ale nie uratował jego ręki. Teraz niósł ją, szczęśliwy, zmumifikowaną, chciał oddać ją ojcu, by mu służyła w przyszłym życiu. Młodzieniec, Ganimedion, wpatrywał się w oczy dziewczyny, w której był zakochany. Kleopatra obdarowawszy ich, wzdycha do szczęścia prostych poddanych. Każe sobie podać zbroję i wierzchowca. Szechera oddala się ze swą misą. Przestrzeżony przez nią Eukast chroni kosztowniejsze sprzęty i mumię. Resztę rozdrapują drobniejsi słudzy. Her usypia nad dzbanem.