W połowie kwietnia 1945 wszystkich więźniów obozu męskiego wyprowadzono do położonego w pobliskim lesie tzw. „Jugendlagru”. Stąd, 24 kwietnia, wyprowadzono cały stan obozowy w kierunku zachodnim. Ponoć celem miała być miejscowość Ludwigslust n. Łabą. 30 kwietnia marsz dotarł do obozu w miejscowości Malckow, w którym przebywał do 2 maja. Wymarsz 2 maja nastąpił wraz z więźniami i więźniarkami już tam wcześniej przebywającymi. 3 maja 1945 r., ta więźniarska grupa ewakuacyjna została wyzwolona w miejscowości Parchim przez wojska amerykańskie.
Męski KL Ravensbrück nie był obozem zagłady, ale warunki pobytu, głód, ciężka praca, znęcanie się członków bezpośredniego nadzoru (tzw. więźniowie funkcyjni) przy biernej aprobacie niemieckiej załogi obozu powodowały znaczną śmiertelność wśród więźniów. Spośród załogi SS okrucieństwem wobec więźniów odznaczali się: oberscharführer Braun, unterscharführer Kegel (o przydomku „Dumpfig”), unterschaführer Giese, unterscharführer Kechlin (o przydomku „Umleger”), unterscharführer Mendel (o przydomku „Karracho”), rottenführer Rath, unterscharführer Burchard (zwany „Knockenbrecher”), gestapowiec Ramdahr, obersturmführer Peters, obersturmführer Beer (lagerführer).