Spośród najbardziej znęcających się nad współwięźniami wymieniani są oberkapo Maks Schnell, starszy obozu Leonardth, starszy pisarz obozu – Ulrych, kapo komanda „Planierung” – Kuterer, kapo komanda „Strassenbau” – Hagel, kapo komanda „Jugendlager – Achilles, kapo komanda „Ausweichlager” – Toni Ingemeier, kapo komanda „Pferdestahl” – Pecold oraz wielu innych jak Messerschnid, Pfaugert.
Przeciętny stan obozu męskiego to około 2000 mężczyzn. Pod koniec 1944 r. numery nadawane więźniom przekroczyły liczbę 10 000. Współkomendantem obu obozów był Fritz Suhren. Ze względu na bliskość i spójność formalną obu obozów istniało wiele możliwości kontaktów pomiędzy oboma obozami, chociażby w zakresie doraźnych prac konserwacyjno-budowlanych w obozie kobiecym, które wykonywali mężczyźni.
Komendanci obozu Günther Tamaschke – w czasie budowy: 1 grudnia 1938 – 30 sierpnia 1939 Max Koegel, 1 stycznia 1940 – sierpień 1942 Fritz Suhren, sierpień 1942 – kwiecień 1945
Więźniowie i ofiary Więźniarkami Ravensbrück były zarówno liczne więźniarki „polityczne” (kategoria związana najczęściej z narodowością), kryminalistki, ale także Świadkowie Jehowy, lesbijki i prostytutki. Między innymi wiele Polek trafiło tu z oddziałów Armii Krajowej oraz po Powstaniu Warszawskim.