Oblężenie Gamali – oblężenie, które miało miejsce w czasie wojny żydowskiej (66–73) w roku 68 n.e.

W roku 68 n.e. po zdobyciu Tarychei Wespazjan postanowił zdobyć Gamalę, gęsto zabudowana twierdzę żydowską, położoną na stoku wysokiej góry na wschód od Jeziora Tyberiadzkiego. Miasto od 7 miesięcy było oblężone przez ludzi Agryppy, a jego obrońcy skutecznie odpierali wszystkie ataki. Dostęp do miasta możliwy był tylko z jednej strony, tu jednak obrońcy wykopali głęboką fosę. Dowódcą miasta był niejaki Józef (brak danych o jego rodowodzie), który pokrył miasto siecią podziemnych chodników.

Po przybyciu w rejon miasta Rzymianie przystąpili do regularnego oblężenia, budując wały i przygotowując machiny oblężnicze. Po zburzeniu części murów taranami Wespazjan dał rozkaz do szturmu. Legioniści wtargnęli do miasta przez wyłomy w murze, spychając obrońców w gęstszą zabudowę. Powstańcy wykonali jednak silny kontratak, wypierając Rzymian i zabijając wielu z nich w zatłoczonych wąskich uliczkach. Wielu żołnierzy Wespazjana straciło życie, spadając z dachów budynków położonych jeden na drugim. Budowle te nie wytrzymywały obciążenia chroniących się na nich ludzi i waliły się, grzebiąc pod sobą Rzymian.