Jego anarchistyczne dzieła, zwłaszcza te przychylające się do równości kobiet i mężczyzn, a tym samym sprzeciwiające się noszeniu przez kobiety woalek (chustek muzułmańskich) wpłynęły na ocenę jego twórczości – zyskiwał sobie krytyków. Dzieła poruszają również kwestie tożsamości ludzi z kraju wielokulturowego oraz aspiracje i dążenia narodu. Będąc twórcą posługującym się trzema językami, Kateb Yacine tłumaczył, a także nadzorował tłumaczenie swoich tekstów na język algierski. Kateb Yacine uważał język francuski jako „zdobycz wojenną” Algierczyków. W 1966 roku deklarował m.in. że: „pisze po francusku, żeby powiedzieć Francuzom, że nie jestem Francuzem”.
Ostatnie lata życia W 1986 roku pojawił się fragment dzieła o Nelsonie Mandeli. W 1987 roku we Francji odbiera nagrodę Grand Prix w dziedzinie literatury. Z kolei w 1988 roku na festiwalu w Awinionie wystawił sztukę zatytułowaną Mieszczanin bez spodni lub widmo parku Monceau napisaną na prośbę Centrum Kultury z Arras na dwusetną rocznicę rewolucji francuskiej. Kolejnym miastem, w którym zamieszkał przez pewien okres swojego życia, była Varchena. Stamtąd wyruszył w podróż do USA. Jego śmierć 28 października 1989 roku w Grenoble spowodowała, że pozostawił po sobie nieukończone dzieło na temat zamieszek algierskich z 1988 roku.