W zawodach pucharowych we wszystkich swoich startach znajdował się w pierwszej dziesiątce, ale na podium stanął tylko raz - 16 stycznia 1988 roku w Le Brassus odniósł swoje pierwsze zwycięstwo. W klasyfikacji generalnej był piąty.
Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1988/1989. W sześciu startach w tym sezonie pięciokrotnie stawał na podium: 17 grudnia 1988 roku w Saalfelden am Steinernen Meer, 14 stycznia w Reit im Winkl i 18 marca w Lake Placid wygrywał, 3 marca w Oslo był drugi, a 25 marca 1989 roku w Thunder Bay zajął trzecie miejsce. W klasyfikacji generalnej zajął pierwsze miejsce, wyprzedając Sulzenbachera i Szwajcara Hippolyta Kempfa. Kolejne sukcesy osiągnął na mistrzostwach świata w Lahti w 1989 roku. W konkursie indywidualnym awansował z dziewiątego miejsca po skokach na trzecie na mecie biegu. Przegrał tylko z innym Norwegiem, Trondem Einarem Eldenem i reprezentantem ZSRR Andriejem Dundukowem. W sztafecie razem z Trondem Einarem Eldenem i jego bratem Bårdem Jørgenem Eldenem zdobył złoty medal. Norwegowie po skokach zajmowali się tuż za podium, na czwartym miejscu, jednak na trasie biegu wyprzedzili wszystkich rywali, zwyciężając z przewagą ponad półtorej minuty nad Szwajcarami i reprezentantami NRD.