W 1494 roku do Włoch na prośbę Ludwika Moro wkroczyły francuskie oddziały Karola VIII. Herkules I zapewnił wojskom francuskim przejście przez teren księstwa Reggio i utrzymanie za niewielką opłatą. Cały ciężar przemarszu wojsk spadł na Boiarda. Bolejąc nad tym najazdem, opisywał księciu szczegółowo francuskie wojsko, dobrze uzbrojone, na dobrych koniach, które jednak wzywa diabła, krzycząc Diable, tak jak żołnierze Herkulesa I wołali Diamante. W dodanej wówczas oktawie, kończącej Rolanda zakochanego pisał:
Podczas gdy śpiewam, Boże Zbawicielu, Widzę Italię w ogniu i w płomieniach Wskutek tych Gallów, którzy wielką siłą Pustoszą miasta i sioła wokoło
Całą jesień ciężko chorował. Zmarł 19 grudnia 1494 roku, opłakiwany przez mieszkańców miasta.
Twórczość Przekłady thumb|Rycina przedstawiająca walczącego Rolanda Boiardo tworzył w języku łacińskim oraz włoskim. W młodości przetłumaczył na zlecenie Herkulesa d’Este z łaciny kilka dzieł starorzymskich i greckich: Historię Herodota, Cyropedię Ksenofonta, O sławnych mężach Korneliusza Neposa, Metamorfozy Apulejusza. Dla Herkulesa ułożył też łacińskie Carmina de laudibus Estensium (Pieśni na cześć rodu d’Este).
Canzoniere