W listach z tego okresu skarżył się, że zmuszony jest mieszkać w starej cytadeli, una trista casa. Nie był też zadowolony z niskiej pensji (75 lirów miesięcznie), z której musiał utrzymać pięć koni i pięciu służących, w tym trzech zdolnych do służby wojskowej, jak również sekretarza.
Udręką tego okresu były dla poety częste kontrole komisarzy z Ferrary. Boiardo skarżył się szczególnie na Beltramina i Ludwika Orsinich, nadużywających swojego mandatu, żądających w czasie swego pobytu w Modenie najlepszych mieszkań i wykwintnych mebli, wypożyczanych, na ich przyjazd, od najbogatszych mieszczan. Zmuszony był też surowo występować przeciw szerzącej się przestępczości, co przyniosło sporo udręki jego łagodnej naturze. W listach gęsto tłumaczył się księciu z robionych mu zarzutów: o ukrywanie bandytów w swojej posiadłości w Scandiano czy o istnienie w Reggio szajki fałszerzy weneckich monet. Książę był jednak dla niego zawsze łaskawy. Musiał też swojemu gubernatorowi ufać, skoro powierzył mu w czasie wojny z Wenecją doglądanie stanu i uzbrojenia fortec. Po zakończeniu wojny Boiardo otrzymał od księcia przywilej odbywania w Scandiano dziesięciodniowych jarmarków w czasie Wielkiejnocy, o które bardzo zabiegał.