Wojska holenderskie stawiły najeźdźcom opór. Niepowodzeniem dla Niemców okazała się ich operacja spadochronowa − 10 maja, podczas tzw. bitwy o Hagę, około 3000 spadochroniarzy nie tylko nie opanowało wyznaczonych im celów, ale też połowa z nich została zmuszona do poddania się. Niemcy ponieśli także o wiele większe niż zakładano straty w samolotach transportowych. Bardziej udane okazały się inne części operacji desantowej, m.in. bitwa o Rotterdam, gdzie spadochroniarze opanowali kluczowe mosty i utrzymali je do czasu połączenia się z siłami lądowymi (lub przynajmniej uniemożliwili Holendrom ich wysadzenie). Niemieckie plany zdobycia innych mostów przez oddziały komandosów i piątej kolumny w większości przypadków zawiodły. Mimo początkowych opóźnień, 12 i 13 maja wojska niemieckie odniosły jednak znaczne sukcesy, odcinając Holendrów od pozostałych wojsk alianckich, a wojska pancerne planowały wykorzystanie mostów zdobytych przez spadochroniarzy w Rotterdamie. 12 maja rozpoczęła się bitwa o Afsluitdijk (która trwała do 14 maja). 13 maja rząd holenderski i rodzina królewska opuściły kraj na brytyjskim niszczycielu. Głównodowodzący wojskami holenderskimi generał Henri Winkelman nie zamierzał jednak poddawać się, dopóki sytuacja nie będzie krytyczna.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kampania holenderska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.