Eter (, aithḗr) – w filozofii przyrody jeden z żywiołów, podstawowych elementów świata materialnego.
Starożytność Koncepcja eteru wywodzi się ze starogreckiej koncepcji żywiołów jako podstawowych składowych świata materialnego. Początkowo, w ujęciu Empedoklesa, żywioły były cztery: woda, powietrze, ogień i ziemia.
thumb|150px|W filozofii Platona cząsteczka piątego żywiołu miała kształt dwunastościanu foremnego Platon połączył koncepcję Empedoklesa z poglądami atomistów, wskazując, że rzeczywistość składa się z podstawowych cząstek, będących kolejnymi wielościanami foremnymi i odpowiadającymi poszczególnym żywiołom. Piąty platoński wielościan foremny, dodekahedron, różni się od pozostałych właściwościami i stanowił element, z którego stworzone miały być niebiosa. Ten piąty żywioł (kwintesencja) zostanie przez Arystotelesa nazwany eterem.