W polskim obiegu naukowym nazwa tłumaczona jest jako „Prawo Pamięci Historycznej”Wojciech Opioła, Współczesna hiszpańska polityka pamięci, [w:] Przegląd Narodowościowy 5 (2016), s. 73. lub „Ustawa o Pamięci Historycznej”Justyna Lubańska-Gómez, Między wolą pojednania a chęcią rewanżu, [w:] Historia i Polityka 33 (2020), s. 153.; w debacie publicznej może ona być omawiana generalnie jako „ustawa o pamięci historycznej”Hiszpania znów mierzy się z duchem generała Franco, [w:] Onet 18.09.2020 [dostęp 2021-06-08]. lub stosując inne podobne omówienia.
Najważniejsze postanowienia Ustawa składa się z preambuły, 22 artykułów, tzw. dyspozycji szczegółowych oraz listy ustaw derogowanych. Jej postanowienia sprowadzają się do 5 głównych kwestii:
przyznania nowych lub poszerzenia istniejących rekompensat dla ofiar represji i ich rodzin (art. 1-10) zobowiązania organów administracji do współpracy z osobami i organizacjami dążącymi do lokalizacji miejsc pochówku ofiar represji oraz ich identyfikacji (art. 11-14, 19) usunięcia z przestrzeni publicznej obiektów będących gloryfikacją zamachu stanu, wojny domowej i represji okresu dyktatury (art. 15-16) przyznania ułatwień przy uzyskiwaniu obywatelstwa dla członków Brygad Międzynarodowych (art. 18) utworzenia instytucji dokumentujących represje i określenia zasad ich działania (art.