W batalionie panowała wówczas trudna sytuacja, gdyż większość jego żołnierzy zasiliła inne polskie formacje wojskowe, a sam batalion został skadrowany i przemianowany na 2 batalion grenadierów. Na stanowisku dowódcy pozostał do końca istnienia oddziału. W ostatnim okresie jego istnienia prowadził intensywne spotkania z żołnierzami, mające na celu uświadomienie ich o sytuacji politycznej panującej w Polsce. Efektem jego pracy było, że batalion miał najniższy w dywizji procent zgłaszających chęć do powrotu do kraju.
Po demobilizacji (posiadał stopień podpułkownika) pracował przez 18 lat w sklepie fabrycznym fabryki tekstyliów w Selkirk. W roku 1965 po przejściu na emeryturę przeniósł się do Bradford (gdzie jego syn dostał pracę na eksponowanym stanowisku). przez lata był bardzo zaprzyjaźniony z generałem Kazimierzem Glabiszem. Utrzymywał też bliskie kontakty z weteranami będąc m.in. inicjatorem powołania do życia Koła b. Żołnierzy 2 Baonu Grenadierów „Kratkowane Lwiątka” w którego działalności brał bardzo aktywny udział uczestnicząc m.in. we wszystkich zjazdach organizacji.