W następnych latach szkoła związała się z dynastią Sui, która panowała w latach 581–618, co spowodowało, iż po dojściu do władzy Tangów, szkoła utraciła poparcie władz (w przeciwieństwie do szkoły huayan). Wtedy rozwinął swą działalność Zhang’an Guanding (561-632) – piąty patriarcha. Nie cieszył się on poparciem nawet przez cesarza Yanga z dynastii Sui. Guanding napisał kilka wersji wstępu do monumentalnej pracy Zhiyi Mohe zhiguan i w ostatniej wersji stworzył podstawę przekazu nauk i ideologii szkoły. Powtórzył wersję z patriarchami Indii z Fu fazang yinyuan zhuan (pol. Relacja Awadany z przekazu Skarbu Dharmy)Interesujący tekst o niejasnych początkach, w którym utrzymuje się bardzo wąską definicje prawdziwej Dharmy – utożsamionej z pojedynczą linią jej przekazu od mistrza do ucznia, poczynając od Buddy Siakjamuniego, a kończąc na zamordowaniu 23 patriarchy Siṃhy w Kaszmirze. Była to tzw. „zachodnia“ linia przekazu. Natomiast „wschodnia“ linia przekazu Dharmy biegnie wstecz do Huiwena od Zhiyi. Żaden z mistrzów szkoły nie podjął próby połączenia linii „zachodniej“ ze „wschodnią“. Natomiast Nagardżuna – 13 patriarcha linii „zachodniej“ – został uznany za „głównego rodowego przodka“ (chiń. gaozushi). Stało się tak dlatego, iż Huiwen był wnikliwym czytelnikiem pracy Dazhidu lun, uchodzącej wówczas za dzieło NagardżunyWendi L.