W XVI- i XVII-wiecznych Chinach odrodzenie buddyzmu zaczęło się najpierw w szkołach doktrynalnych, takich jak tiantai, huayan i faxiang, zwłaszcza iż cesarzem był sprzyjający buddyzmowi Wanli panujący w latach 1572–1620Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 5, 21. Jedną z głównych postaci tego odrodzenia był Miaofeng Zhenjue (1537–1589), który studiował pod kierunkiem Yuetinga Mingdego (1531–1588), dobrze zaznajomionego z tekstami różnych szkół buddyjskich i nie mającego skłonności do wybrania jednej z nich. Podobno jednak Miaofeng nie skorzystał z jego nauczania i zrozumiał doktrynę tiantai poprzez tzw. „naturalne włączenie“ (chiń. xingju), dzięki czytaniu prac Siminga Zhili. W 1554 r. rozpoczął karierę jako mistrz tiantai. Miał on dwóch wybitnych uczniów – Wujina Chuandenga (znanego także jako Youxi) (1554–1628) i Wulou Chuanpinga (1565–1614). Wujin ożywił słynne klasztory tiantai Gaoming i Ayuwang. Jednym z najważniejszych tekstów powstałych w tym okresie była praca Wujina O naturze wliczając dobro i zło. Podjął próbę zharmonizowania nauk tiantai z konfucjanizmem i z ideami zawartymi w Sutrze Śurangamie. Tianxi Shoudeng (1607–1676) – uczeń Wujina Chuandenga – stał się jednym z najbardziej wpływowych nauczycieli i egzegetów tiantai w okresie QingJiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str.