25 marca 1928 metropolita Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Eulogiusz (Gieorgijewski) wyświęcił go na diakona. Tarassow nie planował przyjmowania wyższych święceń, jednak metropolita zdołał go przekonać, że mógłby służyć jako kapłan w belgijskich parafiach podległych Egzarchatowi Zachodnioeuropejskiemu, które nie miały dotąd stałego kleru. 3 lutego 1930 przyjął zatem święcenia kapłańskie i rozpoczął wykonywanie obowiązków proboszcza w parafiach św. Mateusza w Leuven i w Gandawie. W 1932 zmarła jego żona. W roku następnym zdecydował się zatem na złożenie ślubów zakonnych i już jako mnich został w 1940 proboszczem parafii św. Pantelejmona w Brukseli. Służył również w pozostałych rosyjskich parafiach w Brukseli. Kilkakrotnie był zatrzymywany przez Gestapo. Po deportacji biskupa brukselskiego Aleksandra (Niemołowskiego) do Berlina, Jerzy (Tarasow) objął jego obowiązki proboszcza parafii św. Mikołaja w Brukseli.