Po II wojnie światowej biskup Aleksander (Niemołowski), uwolniony, postanowił wrócić na stałe w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Mnich Jerzy zdecydował się natomiast na pozostanie w Zachodnioeuropejskim Egzarchacie Parafii Rosyjskich. Jego nowy zwierzchnik, metropolita Włodzimierz (Tichonicki), nadał mu w 1948 godność archimandryty. 4 października 1953 został konsekrowany na biskupa pomocniczego egzarchatu z tytułem biskupa Syrakuz. Był odpowiedzialny za parafie na terytorium Belgii, Holandii, Luksemburga i RFN.
Po śmierci metropolity Włodzimierza został wybrany przez sobór egzarchatu jego nowym zwierzchnikiem. Wybór ten, dokonany 12 czerwca 1960, został 10 października tego samego roku potwierdzony przez patriarchę Atenagorasa. Jako arcybiskup egzarcha dokonywał regularnych wizyt duszpasterskich w parafiach całej struktury. W 1965, po odebraniu Zachodnioeuropejskiemu Egzarchatowi Parafii Rosyjskich statusu autonomicznego i podporządkowaniu go Greckiej Metropolii Francji, arcybiskup Jerzy podjął z patriarchą Atenagorasem dyskusję na rzecz przywrócenia egzarchatowi dawnego statusu. W 1966 poparł go w tym zakresie zjazd duchowieństwa i wiernych struktury, co skłoniło hierarchę do jednostronnego – niekanonicznego – ogłoszenia autonomii na dotychczasowych zasadach.