Z jego siostrą Brygidą Petronelą ożenił we wrześniu tego roku syna Antoniego.
Przed sejmem warszawskim 1746 roku, powołując się na zagrożenie Rzeczpospolitej w ogarniętej wojną Europie, zadeklarował poparcie dla aukcji wojska i obiecał, że jego klienci wesprą na sejmie tę ideę. Postanowił również dawać o 100 tys. złp. więcej ze skarbu litewskiego na potrzeby zwiększenia armii. Owa donacja nie była częścią układu z J. Flemmingiem, któremu sprzedał urząd podskarbiego litewskiego. Niewątpliwie Sołłohub czerpał krocie z podskarbiostwa. Miał obowiązek wpłacać do skarbu 200 tys. złp., a M. Skibiński podał, że dochody z ceł litewskich przynosiły aż 1 028 666 złp. rocznie. W zamian za zrzeczenie się podskarbiostwa Sołłohub 24 listopada 1746 roku otrzymał województwo brzeskie. Podczas sejmu tego roku uzgodniono w zakulisowych rozmowach jego kandydaturę do laski trybunalskiej w roku następnym. W 1747 roku po raz drugi został marszałkiem Trybunału Litewskiego. Wydał przepisy porządkowe, które miały obowiązywać w Wilnie i Mińsku podczas trwania sądów.
Został pochowany 5 maja 1749 roku w kościele Jezuitów w Mińsku.