Po śmierci Józefa Scipiona otrzymał w 1743 roku chorągiew petyhorską w armii litewskiej.
W drugiej połowie 1743 roku upomniał się o dokumenty z archiwum carskiego, dotyczące swego hrabstwa hory-horeckiego (Hory-Horki), poprzez posła Ignacego Ogińskiego (dobra te były przez pewien czas w posiadaniu faworyta cara Piotra I, hrabiego A. Mienszykowa). W Petersburgu przypomniano sobie przy okazji o dawnych roszczeniach Mienszykowa do sapieżyńskiej Dubrowny, dzierżawionej przez Sołłohuba. Podkanclerzy A. Bestużew zaproponował mu, aby w zamian za przekazanie hrabstwa dubrowieńskiego uznał i zaspokoił pretensje skarbu carskiego na sumę 555 700 talarów bitych (4 445 600 złp.). Jednocześnie rosyjski wysłannik płk. N. Potiomkin zagroził, że ma rozkaz zajęcia hrabstwa siłami trzech pułków. Sołłohub nie przyjął oferty Bestużewa, nie wdając się nawet w roztrząsanie zasadniczości roszczeń, podkreślił nienaruszalność wyroków trybunalskich przysądzających Dubrownę Sapiehom, zaalarmował ponadto hetmanów litewskich o niebezpieczeństwie wkroczenia Rosjan i prosił ich o interwencje u króla. Zdecydowana postawa przyczyniła się do wyciszenia sprawy. Dnia 20 kwietnia 1744 roku wziął udział w wileńskiej inauguracji Tryb. Lit. i dopomógł w wyborze na marszałka starostę luboszańskiego Jerzego Radziwiłła.