22 maja 1738 roku na obradach komisji grodzieńskiej wspólnie z wojewodą mścisławskim Michałem Massalskim był autorem pomysłów wymierzonych w dobra neuburskie i interesy domu radziwiłłowskiego, chciał w ten sposób uniknąć zwiększenia wypłat ze skarbu litewskiego, którzy zgromadzeni komisarze zamierzali obciążyć dodatkową sumą 100 tysięcy złp. Starał się o wprowadzenie do instrukcji żmudzkiej punktów wymierzonych w aspiracje Jerzego Flemminga do generalstwa artylerii litewskiej, a jego kandydaturę do poselstwa zwalczał na sejmiku w Grodnie.
Dnia 20 października 1741 roku wraz z synem Antonim uczestniczył w incydencie podczas sesji Trybunału w Mińsku, kiedy to uzbrojeni stronnicy Sapiehów wpadki do sali sądowej, by bronić marszałka Massalskiego przed grożącymi mu szablami zwolennikami Radziwiłłów. Mimo pomocy okazywanej Sapiehom, Sołłohub nie chciał zrywać poprawnych relacji z Radziwiłłami. Łączyły go z nimi liczne interesy majątkowe, a ponadto potrzebował ich protekcji w toczącej się w Rzymie sprawie rozwodowej z Konstancją. W maju 1742 roku brał udział we wschowskiej radzie senatu, na której uzyskał kasztelanie żmudzką dla syna Józefa.