Alfred Denis Cortot (wym. ; ur. 26 września 1877 w Nyonie, zm. 15 czerwca 1962 w Lozannie) – francusko-szwajcarski pianista i dyrygent, jeden z największych wirtuozów gry fortepianowej w pierwszej połowie XX wieku.
Życiorys Pochodzi z rodziny francusko-szwajcarskiej. Gry na fortepianie uczył się w Genewie od 5 roku życia. W wieku 9 lat rozpoczął studia w konserwatorium w Paryżu, jego profesorami byli Émile Descombe i Louis Diémer. Debiutował w 1897 r., rok po ukończeniu studiów, wykonaniem w Paryżu III koncertu fortepianowego Ludwiga van Beethovena. W następnym roku wyjechał do Bayreuth, gdzie pracował w charakterze korepetytora i kierownika chóru, a następnie także asystentem dyrygenta Festiwalu w Bayreuth. Głównym powodem wyjazdu była fascynacja muzyką Richarda Wagnera, związanego przed laty z tamtejszym Teatrem Operowym.
Trzyletni pobyt w Niemczech miał znaczący wpływ na drogę artystyczną Cortota. W 1902 r. jako dyrygent kierował pierwszymi francuskimi wykonaniami wagnerowskich dramatów muzycznych: Zmierzchu bogów i Parsifala.
W 1905 r. Cortot wraz z Jakiem Thibaud i Pablo Casalsem stworzył trio fortepianowe, które z czasem okazało się jednym z najsłynniejszych zespołów kameralnych swojej epoki. Zespół koncertował do wybuchu II wojny światowej w 1939 r.