jak i zielonego szlaku turystycznego prowadzącego z Chańczy do Pielaszowa.
Historia Na podstawie obszernych badań archeologicznych prowadzonych na ziemi sandomierskiej wiadomo, że już kilka tysięcy lat p.n.e. istniały na tym terenie osiedla ludzkie. Świadczą o tym bogate wykopaliska w Lipniku pod Osiekiem, czy też Tursku Małym i Zawadzie koło Połańca. Z kolei w Niekrasowie, na górze w pobliżu obecnej plebanii, natrafiono na cmentarzysko wczesnośredniowieczne datowane na VI do XI wieku. Świadczy to o dużym ruchu osadniczym na tych terenach i co potwierdza dowody na istnienie rozwiniętych ludzkich społeczności.
Od momentu wzniesienia kościoła rzymskokatolickiego (tj. 1121 roku – XII wieku) w Niekrasowie, w jego najbliższym sąsiedztwie grzebano zwłoki ludzkie według ówczesnych średniowiecznych wyznaczników wiary. Osoby zasłużone w podziemiach kościoła, w tzw. katakumbach (a pozostałą biedotę wokoło świątyni). Ten zwyczaj przetrwał aż do momentu wydania odpowiedniego dekretu przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1792 roku, który to zabraniał grzebania ludzkich zwłok na cmentarzach przykościelnych polskich kościołów rzymskokatolickich ze względu na choroby zakaźne. Zakaz ten rzadko kiedy był respektowany. Wdrażanie dekretu trwało około 40 lat, aż do momentu, gdy w Niekrasowie wybuchła epidemia cholery.