Te wydarzenia zbiegły się w czasie z działaniami likwidacyjnymi ówczesnego konsystorza kościoła ewangelicko-reformatorskiego Jednoty małopolskiej. Najstarsza część cmentarza była zapomnianym cmentarzem kalwińskim wywodzącym się jeszcze z okresu reformacji, wciąż w posiadaniu kalwinów. Przejęcie pozostałości majątkowych zborów kalwińskich pozwoliło wówczas urzędującemu proboszczowi ks. Grzybowskiemu, dla wygody parafian, jak i swojej przenieść cmentarz przykościelny w to miejsce (co upamiętnia pokaźnych rozmiarów czerwony granit umieszczony obecnie na placu przykościelnym). Teren ten znajdował się w miarę blisko kościoła, (w odległości około 200 m.), funkcjonował tam też już inny cmentarz (choć zapomniany i niekatolicki). Według Wojciecha Kriegseisena cmentarz kalwiński umiejscowiono tak, aby znajdował się w znacznej odległości od zboru (według nowych wyznaczników reformatorskich), a ówczesna parafia niekrasowska nie była wyjątkiem w tym względzie. Po przejęciu wszelakich pozostałości majątkowych, pozostałych po zlikwidowanych ostatecznie w 1849 roku majątkach kalwińskich zborów, tj. w Niekrasowie i Tursku Wielkim, pozostawiono zgodnie z warunkami przejęcia – marmurowe tablice epitafijne i nagrobki znajdujące się natenczas w kościołach i na cmentarzach w tychże wioskachPor.