Zarazem nie ufał możliwościom wywołania przewrotu społecznego przez walkę robotników zorganizowanych w partii. Twierdził, że najważniejszym zadaniem jakie stoi przed ruchem socjalistycznym jest propagowanie na szeroką skalę i legalnie zasad socjalizmu, czego miała dokonać grupa teoretyków i publicystów.
W kwietniu 1883 za udział w akcji domagającej się uwolnienia zatrzymanego przez policję studenta uniwersytetu Eugeniusza Żukowicza został relegowany z uczelni oraz aresztowany i skazany na 6-tygodniowy pobyt w więzieniu w Petersburgu. Po odbyciu kary mieszkał w Wilnie pracując jako korepetytor i lekarz wiejski. Następnie wyjechał do Kazania, gdzie w l. 1885–1886 próbował ukończyć studia medyczne. Uczestniczył tam w życiu miejscowej kolonii polskiej. Nabawiwszy się zapalenia opon mózgowych po trzech dniach choroby zmarł w Kazaniu 24 stycznia 1886 r.