110 cm wysokości), natomiast bydło rzymskie było znacznie większe (do 140 cm)Marleen Felius, Marie-Louise Beerling, David S. Buchanan, Bert Theunissen, Peter A. Koolmees, Johannes A. Lenstra, On the History of Cattle Genetic Resources, „Diversity” 6,4 (2014), s. 705–750.. Istotność hodowli bydła dla gospodarki ludów germańskich zgodnie poświadczają Tacyt i Cezar.
Zależność niektórych plemion germańskich już po klęsce w Lesie Teutoburskim, ujmując ją w modelu Klientel-Randstaaten, historyk Reinhard Wolters widzi nie jako celową dążność Rzymian do tworzenia państw buforowych, ale jako pozbawiony większego znaczenia zbiór pozostałości uprzedniego porządku, poglądy historyków bywają tu jednak rozbieżne. Nie tylko na wschód od Renu, ale nawet w obrębie niemal całej Dolnej Germanii lokalne plemiona nie były według modelu Woltersa objęte administracją rzymską, ale traktowane były jako odrębne podmioty o charakterze klienckim, z zachowaniem administracji miejscowej: Rzym nie organizował więc civitates i nie prowadził zorganizowanej urbanizacji. Inny model, który sam nazywa „modelem kottyjskim” (od Marcusa Iuliusa Cottiusa, któremu w 12 r. p.n.e. August przyznał funkcję praefectus civitatium kilku małych plemion alpejskich), gdzie relacje Rzymu z plemionami zależnymi ujmuje się jako Militärverwaltung, przyjmuje Jan Slofstra.