W przypadku mniej znaczących plemion, czego przykładem jest omówiona niżej postać Olenniusa, ów wojskowy zarząd niemający na celu wprowadzania wzorców ogólnorzymskich sprawował zasłużony były primipilus, natomiast w przypadku większych plemion, związanych z Rzymem przymierzem, prefektem zostawał przywódca lokalny: Rzym tak stosował wobec plemion przymus, jak i starał się związać ze sobą miejscowe elity. Oba modele uznaje za nie całkiem wystarczające Nico Roymans, stawiając pytania o stopień heterogeniczności administracji rzymskiej wśród Germanów oraz podając wiele przykładów municypalizacji (przykładem takim może być zresztą także działalność Korbulona wśród Fryzów już po powstaniu)Nico Roymans, The Batavians in the Early Roman Empire. Ethnic Identity and Imperial Power, Amsterdam University Press 2004, s. 197..