Wybuch powstania spotkał się z wielką przychylnością w Księstwie Serbii i Księstwie Czarnogóry, wiadomość o powstaniu wywołała także antytureckie powstanie kwietniowe w Bułgarii. W Serbii i Czarnogórze, nie czekając na reakcję władz, powstały komitety pomocy, rozpoczęto wysyłanie ochotników. Władcy obu księstw, Mikołaj I Petrowić-Niegosz i Milan I Obrenowić, pomimo wrogiego powstaniu stanowiska Austro-Węgier, wskutek nacisku mieszkańców zdecydowali się na przystąpienie do wojny. W połowie czerwca oba kraje podpisały sojusz wojskowy, w którym zawarto obietnicę zajęcia Bośni przez Serbię, a Hercegowiny przez Czarnogórę, oraz ogłoszono, że powstanie ma charakter nie socjalny lub religijny, lecz narodowy. 2 lipca 1876 powstańcy ogłosili zjednoczenie Bośni z Serbią.
Stosunek mocarstw europejskich do powstania Stosunek mocarstw europejskich do powstania był zróżnicowany: Anglia jednoznacznie prowadziła politykę proturecką, Francja po wojnie francusko-pruskiej była wyczerpana i nie podjęła żadnych działań politycznych. Austro-Węgry, z poparciem Cesarstwa Niemieckiego, zdecydowały się przejąć inicjatywę polityczną. Rosja, nie chcąc konfliktu z Cesarstwem Niemieckim, zdecydowała się na rozmowy.