Przez wiele lat pracował jako nauczyciel gimnazjalny w najlepszych szkołach warszawskich, m.in. w Gimnazjum Zamoyskiego i Gimnazjum im. T. Czackiego. Z doświadczeń dydaktycznych wyrosły dwa podręczniki historii literatury: Zbiór zadań i pytań z literatury polskiej dla uczniów szkoły średniej i Sympozjon. Na potrzeby szkół wydał i opatrzył komentarzami utwory Jana Kochanowskiego, Mikołaja Reja, Wacława Potockiego, Ignacego Krasickiego.
W 1923 obronił na Uniwersytecie Warszawskim pracę doktorską pt. Oblicze poetyckie Bartłomieja Zimorowicza – uznaną przez literaturoznawców za odkrywczą i nowatorską, wydaną drukiem w 1928 nakładem Kasy im. Mianowskiego. W 1935 przeprowadził habilitację na Uniwersytecie Poznańskim po przedstawieniu pracy o pisarstwie Stefana Żeromskiego pt. Serce nienasycone, opublikowanej już w 1930. W latach 1935–1939 był docentem w Katedrze Historii Literatury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, prowadził wykłady z historii literatury.
W latach 1937–1939 pełnił jednocześnie funkcję dyrektora Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie.