Współpracował z Polskim Radiem i przed mikrofonem wygłaszał odczyty i felietony o literaturze, a w prasie kulturalnej recenzował nowości wydawnicze i premiery teatralne.
W czasie okupacji hitlerowskiej uczył na tajnych kompletach zorganizowanych dla uczniów warszawskich szkół średnich. Wykładał także na tajnych kompletach polonistyki warszawskiej. Wśród jego uczniów i studentów byli m.in. Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Gajcy, Wacław Bojarski, Tadeusz Borowski. Największy wpływ wywarł Adamczewski na młodego pisarza – Andrzeja Trzebińskiego.
Tuż po wojnie pracował krótko na Uniwersytecie Jagiellońskim, a od 1945 na Uniwersytecie Łódzkim (jako profesor i kierownik Katedry Historii Literatury). Prowadził wykłady poświęcone twórczości Mickiewicza, Prusa, Żeromskiego, a także cykl odkrywczych wykładów o liryce Norwida. W 1950 usunięty z uczelni jako naukowiec burżuazyjny, przeciwnik marksizmu; pozbawiony został możliwości wykładania i zarobkowania.
Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1936 – członek korespondent, 1945 – członek rzeczywisty) oraz, od 1946, członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności.