Zajmował się literaturą polskiego baroku, pozytywizmu i modernizmu; szczególną uwagę poświęcił twórczości Stefana Żeromskiego. Jego praca Serce nienasycone była pierwszą monografią twórczości Żeromskiego; książka otrzymała nagrodę Komitetu Kasy im. Mianowskiego i stała się podstawą habilitacji autora. Ponadto był edytorem Dzienników Żeromskiego.
Adamczewski pracował nad określeniem metodyki badań literackich. Jako przedmiot badań nad literaturą określił życie pisarza, jego twórczość oraz odbiór dzieła literackiego. Dokonał analizy stylu pisarskiego i słownictwa Żeromskiego, a także dziennika uczniowskiego pisarza. Ponadto zajmował się twórczością m.in. Prusa i Brzozowskiego.
Zmarł śmiercią samobójczą w Opaczy. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 348-2-1,2).
Niektóre prace Szlaki historiozofii literackiej. (1913) Zbiór zadań i pytań z literatury polskiej dla uczniów szkoły średniej. Cz. 1, Wieki 16 i 17. (Lwów, 1922) Oblicze poetyckie Bartłomieja Zimorowicza. (Warszawa, 1928) Sympozjon: wybór prozaików polskich wieku 19 i 20. (Lwów, 1926) Pojęcie romantyzmu u Stanisława Brzozowskiego. (1929) Serce nienasycone: książka o Żeromskim. (Poznań, 1930) Stefan Żeromski: zarys biograficzny. (Lwów, 1937; wyd. 2: Łódź, 1947) Sztuka pisarska Żeromskiego.